Լավ է, որ մեծ մարդկանց արձանները քանդակում են հիմնականում հետմահու, և Մեծն Առնո Բաբաջանյանը ականատես չի լինում իր արձանի շուրջ ստեղծված իրարանցմանը:

Արձանը քննարկվում և քննադատվում է ամեն քայլափոխին: Քննադատում են բոլորը` անկախ նրանից, թե ունեն արդյոք քանդակագործության մասին ձևավորված հստակ կարծիք, նույնիսկ եռբևէ տեսել են Բաբաջանյանին հեռուստատեսությամբ, թե` ոչ…

Իրականում ամեն ինչ իր տեղն է ընկնում, եթե փորձում ենք համակողմանի դիտարկել այս երևույթը: Արձանը հիանալի է! Կոլորիտային և շատ բնութագրական: Քանդակագործը հիանալի է ստացել Առնո Բաբաջանյանի կերպարը` դեմքը, դիմագծերը, դիմախաղը, շարժումները, բնավորությունը… Բաբաջանյանը հենց այսպիսին էր, այսպես էր նվագում, այսպես էր զգում երաժշտությունը և փոխանցում մյուսներին:

Հիմա անցնենք քննադատությունների պատճառներին: «Քննադատների» մեծամասնությունը գտնում է, որ Բաբաջանյանն այս գործում տգեղ է քանդակված: Ո’Չ: Նա քանդակված է իրականին շատ մոտ: Եթե քանդակագործն իր առջև դրել էր իրականությունը ներկայացնելու խնդիրը, ապա առաքելությունը կարելի է համարել կատարված:

Այլ բան է, որ երբեմն այնքն էլ ճիշտ չի ստացվում մերկ իրականությունն: Կիսամերկը շատ ավելի գրավիչ է: Երևի ճիշտ կլիներ մի փոքր հղկել իրականությունը… Այս դեպքում մենք կստանաինք ոչ այնքան տիպիկ Բաբաջանյան, սակայն շատ ավելի գրավիչ քանդակ ոմանց համար:

Սակայն ինքս իսկապես շատ եմ սիրում այս գործը: Նա այդպես էր նվագում, նա այդպիսին էր!!! Նա մեծություն է:

Լուսինե
www.blog.nalbandyan.biz